Ρ Ε Σ Α Λ Τ Ο Τ Ω Ρ Α !!!

Τώρα, που όλα δείχνουν ότι αποτυγχάνει και το σχέδιο Β, η αναζήτηση  δηλ, λύσης σωτηρίας στην Ρωσική πλευρά,ποντάρισμα κατά την ταπεινή μου άποψη σε κουτσό άλογο,αλλά παρ' όλα αυτά στάδιο απαραίτητο για τα γεγονότα όπως θα εξελιχθούν, νομίζω ότι έφθασε ο χρόνος, και η στιγμή αυτή είναι,  η ηγεσία της Κύπρου να προχωρήσει με αποφασιστικότητα στην εφαρμογή ενός <<τρελλού>> αλλά ίσως σωτηρίου εναλλακτικού σχεδίου (C) :

-Αναγκαστική συμμετοχή των κατόχων καταθέσεων στις Τράπεζες στο μετοχικό τους κεφάλαιο,μάλιστα  με ικανό μέρος των κατάθεσεών τους,πιθανόν και  σε ποσοστό 30%, σε τρόπο ώστε και αποζημίωση να τους παρασχεθεί για την απομείωση των καταθέσεών τους . και το συμφέρον τους να συνδεθεί αποτελεσματικά ,ως (νέων)  επενδυτών, με την μελλοντική τύχη αυτών των Τραπεζών.Οι δε Τράπεζες θα ωφεληθούν και λόγω μείωσης των υποχρεώσεών  τους προς τους πελάτες-καταθέτες και απο την αύξηση του μετοχικού τους κεφαλαίου. και θα προστατευθούν απο την φυσική και ενστικτώδικη επιδρομή για  ανάληψη  με την επαναλειτουργία τους.

Το σχέδιο αυτό και άν δεν εφαρμοσθεί ως περιγράφεται μπορεί να χρησιμεύσει ως διαπραγματευτικό χαρτί για την Κυπριακή ηγεσία.

KON MAR

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΚΥΠΡΙΑΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

-ΑΝ ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ:

- Αναγκαστική αύξηση Μετοχικού κεφαλαίου των Τραπεζών.

-Διάθεση των νέων εκδοθεισών μετοχών στους έχοντας καταθέσεις σε αυτές τις Τράπεζες μέχρι ενός ορίου (αναγκαστική αγορά ) αντί της δήμευσης , φορολόγησης,κουρέματος κλπ. των καταθέσεων. Κατ΄αυτόν τον τρόπον και οι υποχρεώσεις των Τραπεζών θα μειωθούν και για τους καταθέτες θα μετριασθεί η ζημιά. Στους μικρούς καταθέτες να διατεθούν προνομιούχες μετοχές στους δε μαγαλύτερους που δυνατόν να είναι και θεσμικοί επενδυτές να διατεθούν κοινές μετοχές..

Επίσης μπορεί το μέτρο αυτό να επιδράσει ανασταλτικά στήν επιθυμία τους να αποσύρουν τα υπόλοιπα διαθέσιμα των καταθέσεων τους άμεσα, αφού τα συμφέροντά τους θα συνδεθούν με την πορεία τών Τραπεζών αυτών.Η τιμή διάθεσης των (νέων αυτών) μετοχών καλύτερα να οριστεί σε σημείο κατώτερο του κλεισίματος της Παρασκευής.

KON MAR

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Με το πέρας και της σημερινής ημέρας των Θεοφανείων τελειώνει και το  δεκαπενθήμερο των εορτών των Χριστουγέννων και της ελεύσεως του νέου έτους, του ελπιδοφόρου 2013.Από αύριο επιστροφή στην δημιουργική καθημερινότητα!

 Σε πνεύμα περισυλλογής και ταπεινότητας  γιορτάσαμε οι περισσότεροι Έλληνες  αυτά τα Χριστούγεννα, όπως αρμόζει στις μεγάλες θρησκευτικές εορτές, που ενισχύθηκε  και λόγω  μη καταβολής Δώρου Χριστουγέννων σε πολλούς εργαζόμενους και συνταξιούχους.

 Πολλοί  εργαζόμενοι γιατί απώλεσαν παραμονές εορτών όλο το εισόδημά τους αφού και το 2012 τηρήθηκε με ευλάβεια το εορταστικό έθιμο μαζικών απολύσεων ,παραμονές Χριστουγέννων,ίνα μη οι εργαζόμενοι θεμελιώσουν δικαίωμα αδείας και επιδόματος αδείας (του νέου έτους),αν τυχόν η πρώτη ημέρα του νέου έτους τους βρει ως εργαζομένους.Ο συνετός εργοδότης τη υποδείξει αφοσιωμένων υπαλλήλων του  λογιστηρίου  του, προσέχει πολύ αυτές τις λεπτομέρειες.!

 Άλλοι εργαζόμενοι κυρίως στο Δημόσιο και συνταξιούχοι έχουν απαλλαγεί από παλαιότερα από την μέριμνα του πως να σπαταλήσουν τον 13ο μισθό που παλιά δημιουργούσε ατμόσφαιρα  κραιπάλης μη συνάδουσα ασφαλώς με το πνεύμα ταπεινότητας των Χριστουγέννων.Άλλων,όπως π.χ συνταξιούχων ΟΓΑ και άλλων ευγενών Ταμείων,η συγκίνηση ήταν επαυξημένη αφού το 2012  συναντήθηκαν για τελευταία φορά και αποχαιρέτησαν για πάντα  αυτόν τον   προσφιλή αλλά αναχρονιστικό θεσμό, του Δώρου Χριστουγέννων,Πάσχα και επιδόματος αδείας.

 Αρκετοί πάντως γιόρτασαν όπως διαβάζω αυτές τις θρησκευτικές εορτές με την δέουσα λαμπρότητα σαν αυλικοί στην Αυλή του Ηρώδη.Χειμερινά θέρετρα στην Ελλάδα και στις γειτονικές χώρες δέχτηκαν πολυάριθμους πιστούς που και εν καιρώ βαθειάς κρίσης δεν φαίνεται να χάνουν την διάθεση, και την δυνατότητα ασφαλώς , να τιμήσουν τις άγιες ημέρες όπως αρμόζει.Αν θέλετε τώρα να τους δείτε με ένα δάκρυ στα μάτια τους καλύτερα  να πάτε στην οικονομική εφορεία όπου θα διεκτραγωδούν στον έφορο την άσχημη οικονομική τους κατάσταση.

 Κατά τα λοιπά η ατμόσφαιρα εδώ στην Αθήνα,αλλά και σε άλλες πόλεις είχε κάτι από  την ίδια οσμή που πρέπει να υπήρχε και στην φάτνη με τα ζώα που γεννήθηκε ο Χριστός.Αιθαλομίχλη λόγω της καύσης ξύλων είπαν κάποιοι επιστήμονες!

 Πάντως το Πνεύμα των Χριστουγέννων έχει επηρεάσει και τους άρχοντες,όχι μόνο τον λαό.

Ο Ηρώδης έχει εξανθρωπιστεί αρκετά πια και δεν διατάσσει πλέον την σφαγή των Παίδων.Αρκείται τώρα στην φορολόγησή τους.!Λαμβάνει και προληπτικά μέτρα για τον περιορισμό του φαινομένου,όπως περικοπή των πολυτεκνικών επιδομάτων,κατάργηση της ισόβιας πολυτεκνικής σύνταξης (των 100 ευρώ),κ.λ.π. Το προλαμβάνειν, σοφόν.!

 Οι καλικάντζαροι θα επιστρέψουν από σήμερα στις χθόνιες φωλιές τους.Μερικοί όμως θα παραμείνουν και θα <<σουλατσάρουν>> καμαρωτοί-καμαρωτοί στις πιο κεντρικές πλατείες της πόλης μας.Η αγιαστούρα του παπά δεν τους φοβίζει, στο καθαγιασμένο νερό των Φώτων είναι αδιάβροχοι.

Μήπως κάποιος μέσα στον λαό έχει καμμιά ιδέα...

Καλή και ευτυχισμένη χρονιά το 2013 !!!

KON MAR

ΤΑΞΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ Ή ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ;

 Συνεχώς, τον τελευταίο χρονικό διάστημα υποβάλλεται μετά επιτάσεως το ερώτημα-παράπονο  από εκατομμύρια  άτομα προερχόμενα κυρίως από τα χαμηλότερα εισοδηματικά και κοινωνικά στρώματα,δηλ.αγρότες,μισθωτούς και συνταξιούχους:

-Μα γιατί τα παίρνουν πάντα από εμάς τους φτωχούς και όχι από αυτούς που τα έχουν,τους πλούσιους;

-και εν πάσει περιπτώσει,αφού μας τα παίρνουν γιατί  δεν πέφτει αναλόγως  και η ακρίβεια να ανασάνουμε και εμείς;

Θα τα έχετε ακούσει ασφαλώς ή και οι ίδιοι θα τα έχετε διατυπώσει ως δικές σας απορίες.

Αποφεύγοντας εύκολες απαντήσεις και χαιρέκακες συνάμα του τύπου ότι είναι ταξικές πολιτικές.

ότι οι μισθωτοί είναι  τα εύκολα και μόνιμα υποζύγια,κλπ., και πληρώνουν  τις συνέπειες των (πολιτικών) επιλογών τους  θα προσπαθήσω να απαντήσω όσο πιο απλά και περιληπτικά γίνεται:

Α) -Τα εισοδήματα των χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων προέρχονται κυρίως από μισθούς, το αντίτιμο δηλαδή της εργασίας τους που είναι ένας  βασικός συντελεστής της παραγωγικής διαδικασίας και ο μισθός συντελεστής του κόστους παραγωγής.Συνεπώς η μείωση αυτού ρίχνει το κόστος (παραγωγής) των προϊόντων και υπηρεσιών,τα κάνει φθηνότερα και ανταγωνιστικότερα, την παραγωγική μονάδα βιώσιμη και κερδοφόρα ,ανταγωνιστική και εξωστρεφή (ικανή πιθανόν να στραφεί και προς ξένες αγορές),και συνολικά να ωφεληθεί όλη η οικονομία.

- Η περικοπή του ύψους των μισθών του δημοσίου, των συντάξεων και κοινωνικών επιδομάτων επιφέρει άμεσα βελτίωση των δημοσιονομικών μεγεθών και  αναγκών του κράτους είτε άμεσα ως υπόχρεος καταβολής των(ως εργοδότης),  είτε έμμεσα για τη στήριξη των φορέων που τις καταβάλλουν.Τα ποσά που απαιτούνται για την καταβολή των το κράτος αντλεί  με την μορφή φόρων,εισφορών,ανταποδοτικών τελών,κλπ. από τον παραγωγικό τομέα,δηλ, τις επιχειρήσεις και ελεύθερους παραγωγούς κάτι που επιβαρύνει τελικά ( έμμεσα) το κόστος παραγωγής.

-Η οριακή ροπή προς κατανάλωση: Είναι γεγονός ότι κάποιος που έχει χαμηλό εισόδημα τείνει να το δαπανήσει στο σύνολό του και προσαρμόζει αναγκαστικά την συνολική καταναλωτική δαπάνη  του προς την οροφή του εισοδήματός του.Αντίθετα προς αυτόν που απολαμβάνει υψηλότερα εισοδήματα ή και υψηλά που μεγάλο μέρος του μπορεί και το αποταμιεύει σχηματίζοντας κεφάλαιο, διαδικασία απαραίτητη για την αναπαραγωγή του εθνικού προϊόντος (ανισοκατανομή για πρωταρχική συσσώρευση Κεφαλαίου) .Πέραν αυτού δεν ανταποκρίνεται μειώνοντας την συνολική δαπάνη του επειδή θα του περιορισθεί μερικώς το εισόδημά του όπως άμεσα ανταποκρίνεται το άτομο από χαμηλό εισοδηματικό στρώμα,είναι αναλογικά και μικρότερο μέρος του κοινωνικού συνόλου, έχει την ευχέρεια να το αποκρύψει ή και να το φυγαδεύσει δυσχεραίνοντας την επίτευξη του επιδιωκομένου σκοπού,δηλ.  την μείωση της συνολικής ζήτησης.

Χαριτολογώντας λίγο μπορούμε να πούμε ότι πραγματικό χρήμα είναι το χρήμα των φτωχών,των πλουσίων εν πολλοίς είναι λογιστικό χρήμα που δεν <<αντικρίζει>> ζήτηση αγαθών και υπηρεσιών.

Επομένως είναι  << λογικό>> να στρέφονται  προς τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα,με μείωση των χρηματικών εισοδημάτων τους για άμεση ανταπόκριση  αφού ο αποπληθωρισμός και η ύφεση δεν ήταν όπως φαίνεται επιγενόμενα δυσάρεστα αποτελέσματα , αλλά προ-επιλεγμένα μέσα οικονομικής πολιτικής.

Είναι σχεδόν βέβαιο σήμερα ότι όταν εισήλθαμε στην κρίση και τα μνημόνια το 2010 ακόμη και αν μας προσφέρονταν-χαρίζονταν άφθονα κεφάλαια ικανά να εξαγορασθούν  ελλείμματα και χρέος της χώρας οι υπεύθυνοι για την οικονομική πολιτική της χώρας δεν θα τα δέχονταν με το σκεπτικό ότι δεν θα εξαλείφονταν και οι αιτίες που τα δημιούργησαν και σε ικανό χρόνο θα αναπαράγονταν.

-τα τελευταία χρόνια οι χώρες της Ευροζώνης έχαναν σε ανταγωνιστικότητα έναντι τρίτων αναδυόμενων αγορών και μάλιστα σε ένα παγκοσμιοποιημένο σύστημα ελεύθερης αγοράς έχοντας χάσει έναντι αυτών το συγκριτικό πλεονέκτημα του χαμηλού κόστους παραγωγής(π.χ έναντι της Κίνας,Βραζιλίας.Ινδίας, κλπ.).Βέβαια σε αυτό συνέβαλλαν και λόγοι δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής(κόστος χρήματος,απαγόρευση δογματική ποσοτικής-νομισματικής χαλάρωσης,και άλλοι) αποτέλεσμα των ιδιαίτερων συμφερόντων ορισμένων κυρίαρχων κρατών μελών.

Ήταν επιτακτικά ζητούμενο η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των οικονομιών της Ευροζώνης και αυτό μπορούσε να επιτευχθεί ,αποκλειομένων   άλλων μέσων,όπως η υποτίμηση του νομίσματος, μόνο με << εσωτερική υποτίμηση>> όπως κατ΄ευφημισμό ονομάσθηκε η .μείωση των χρηματικών εισοδημάτων.Χαμήλωμα δηλ. της συνισταμένης του κόστους διορθώνοντας προς τα κάτω την καμπύλη (συνιστώσα) της ζήτησης και δημιουργία έτσι νέου(κατώτερου) σημείου ισορροπίας της Οικονομίας.Νεοφιλελεύθερες,μονεταριστικές δοξασίες που τις <<τεκμηρίωσε>> επιστημονικά ο Μίλτον Φρήντμαν και η Σχολή του Σικάγου. 

MILTON FRIEDMAN

Β) Θεωρία που μπορεί να επαληθεύεται μερικώς σε οικονομίες και χώρες που κυριαρχεί ο δευτερογενής τομέας παραγωγής (Βιομηχανία) και η παραγωγική διαδικασία συγκεντρώνεται σε μεγάλες και πολύ μεγάλες παραγωγικές μονάδες.Πράγματι, είναι σημαντικό για μια μεγάλη επιχείρηση να κατορθώσει να μειώσει το κόστος παραγωγής, έστω υποθετικά 10%,για να βελτιώσει την θέση της στην αγορά,να διευρύνει την αγορά  και να την καταστήσει ακόμη και εξωστρεφή,δηλ. να απευθυνθεί και σε ξένες αγορές. Το κόστος παραγωγής, η χρηματοδότηση και η εξασφάλιση  πολιτικής υποστήριξης μιας ισχυρής χώρας είναι οι τρεις βασικές μέριμνες των στελεχών μιας  μεγάλης επιχειρήσεως.

Αντίθετα στις χώρες της Καπιταλιστικής περιφέρειας,όπως η δική μας, η αγορά χαρακτηρίζεται από πολυάριθμες μικρού μεγέθους επιχειρήσεις της μεταποίησης και ελεύθερους παραγωγούς

και διογκωμένο τριτογενή τομέα (των υπηρεσιών και των ενδιάμεσων σταδίων,δηλ. εμπορίου)  που απευθύνονται κυρίως στην εγχώρια αγορά και επηρεάζονται  και εξαρτώνται άμεσα από την γενικότερη κατάσταση της αγοράς,δηλ. της συνολικής ζήτησης.Δεν διαμορφώνει την αγορά η μικρή επιχείρηση αλλά προσαρμόζει την δραστηριότητά της  στην κατάσταση της αγοράς.Σε περιόδους υψηλής ζήτησης παράγει και δημιουργεί  πλούτο και  εισοδήματα, σε κατάσταση υφέσεως  της οικονομίας συρρικνώνεται ή <<δραπετεύει>> από την αγορά.
Αυτή λοιπόν η διαφορετική διάρθρωση των οικονομιών των χωρών της Κεντρικής Ευρώπης,όπου κυριαρχεί η μεγάλη επιχειρηματική μονάδα σε αντίθεση με αυτήν των χωρών του Νότου,εξηγεί και γιατί η ίδια εφαρμοζόμενη οικονομική πολιτική επιφέρει τα αντίθετα ακριβώς αποτελέσματα. Δηλ. ότι η μείωση του μισθολογικού κόστους ενώ προσθέτει ανταγωνιστικότητα και διεισδυτικότητα των προϊόντων μιας μεγάλης επιχείρησης,στην μικρή επιχείρηση αφαιρεί απλώς μερίδιο της αγοράς, μόνο, συρρικνώνοντας την συνολική ζήτηση,χωρίς να την ωφελεί ουσιαστικά στον ανταγωνισμό!
Γι αυτό και επιμονή σε περιοριστικές πολιτικές, όχι μόνο δεν θα δώσουν λύση στο οικονομικό πρόβλημα αλλά θα αποδιαρθρώσουν σταδιακά την εναπομείνουσα παραγωγική βάση της χώρας και θα οδηγήσουν στην αποβιομηχανοποίησή της.
Πιθανόν αυτός είναι και λόγος που οι Γερμανοί,κυρίως, εταίροι μας,κάνοντας σωστή ανάλυση των οικονομικών δεδομένων, επιμένουν στην εφαρμογή προγραμμάτων λιτότητας, δια ίδιον όφελος.
Η χρηματοδότηση (συχνά με ίδια κεφάλαια) και το κόστος παραγωγής, περιλαμβανομένου του εργατικού κόστους, είναι από τα μικρότερα προβλήματα ενός μικροεπιχειρηματία, αντίθετα στη διάθεση των προϊόντων και υπηρεσιών του και στην διεύρυνση της πελατείας του  εξαντλεί όλη την δραστηριότητά του.Η ύπαρξη αγοραστικής δύναμης είναι αυτή που θα χρηματοδοτήσει πραγματικά την επιχείρησή του και όχι κάποια Τράπεζα που και αυτή θα την εξαρτήσει έτσι και αλλιώς με τον κύκλο εργασιών του.

Και μεγάλο μέρος της κατανάλωσης προέρχεται από τα χρήματα που θα έχει καταβάλλει στους εργαζομένους του ως μισθούς.Ο κος Δασκαλόπουλος του ΣΕΒ έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται ότι δεν ζητεί μείωση μισθών(*) και ότι  <<οι εργαζόμενοί μας είναι και οι πελάτες μας>>.

Όσο και να βελτιωθούν οι όροι και συντελεστές παραγωγής,όπως η χρηματοδότηση, είναι δώρο χωρίς αντίκρυσμα  όταν η επιχείρηση απευθύνεται σε μια αγορά νεκρή.

Όταν συνοδεύεται μάλιστα με όρους όπως μείωση μισθών και περιοριστικής πολιτικής του δημοσίου μπορεί να αποδειχθεί μοιραία αφού θα παράγει φθηνά μεν,αδιάθετα δε προϊόντα.

Γ) Η ακρίβεια: Φαίνεται παράδοξο, όμως ακριβώς αυτή η <<ακρίβεια>> είναι που διατηρεί στη ζωή αυτήν την μικρή επιχείρηση που δίνει δουλειά στον εργαζόμενο και του καταβάλλει τον μισθό του,εξοικονομεί κεφάλαια και αποταμιεύσεις στον ιδιοκτήτη της και παρέχει σταθερή απασχόληση. Λόγω του μικρού μεγέθους της και των σχετικά περιορισμένων μονάδων προϊόντων που παράγει ή διακινεί και εμπορεύεται και προκειμένου να προσπορίσει και ένα λογικό εισόδημα στον επιχειρηματία αναγκαστικά το άνοιγμα μεταξύ της αξίας (κόστους απόκτησης) και τιμή διάθεσης  ανα μονάδα προϊόντος είναι μεγάλο σε αντίθεση με περιπτώσεις μαζικής παραγωγής όπου μπορεί ευκολότερα να έχουμε οικονομίες Κλίμακος  και να έχουμε κερδοφορία με μικρό κέρδος (ανα μονάδα προϊόντος)

Από την άλλη μεριά είναι αλήθεια ότι υπάρχουν πολυάριθμες επιχειρήσεις  και ενδιάμεσα στάδια που μεσολαβούν μεταξύ του παραγωγού και του καταναλωτή που ασφαλώς επιβαρύνουν την τελική τιμή των προϊόντων.Συμβάλλει και   αυτό στο φαινόμενο της ακρίβειας  που παρατηρείται ακόμη και σε περιόδους ύφεσης.Ας σκεφθεί όμως ο καθένας μας πόσοι προσπορίζονται το εισόδημά  τους εργαζόμενοι στα καταστήματα ως αυτοαπασχολούμενοι ή υπάλληλοι, λογιστές, πωλητές,ταμίες κλπ. σε εμπορικές επιχειρήσεις,super markets,διανομές και μεταφορές,ασφαλιστικές,  κλπ.

Δ) Αν υποθέσουμε τώρα ότι η πολιτεία με αναγκαστικά μέσα ήθελε και  μπορούσε και επιτύγχανε δραστική συμπίεση των τιμών .Άμεσα θα ωφελούνταν κυρίως οι έχοντες συσσωρευμένο πλούτο(π.χ καταθέσεις τραπεζικές),δηλ. οι πλούσιοι κατά τεκμήριον,  αφού θα διαπίστωναν ότι πολλαπλασιάσθηκε αυτόματα η αγοραστική του αξία. Των μισθωτών η αύξηση της αγοραστικής αξίας των λίγων μετρητών τους πολύ λίγο θα τους ωφελούσε.Αντίθετα θα πληροφορούνταν σύντομα από τον εργοδότη τους ότι <<δεν βγαίνει>> πια και ότι θα πρέπει να αποδεχθούν μείωση των αποδοχών τους ή ότι είναι αναγκασμένος να στερηθεί των υπηρεσιών ορισμένων εξ αυτών .Και για τον άνεργο ακόμη και τα φθηνά προϊόντα είναι ακριβά και νοσταλγεί την εποχή που είχε ακρίβεια αλλά και εισόδημα.

Με απλά λόγια ο εργαζόμενος που επιζητεί φθηνά προϊόντα αντι βελτίωση του εισοδήματός του, στην πράξη επιζητεί υποτίμηση της εργασίας του σε μια αγορά που θα αναζητεί από την μεριά της 

φθηνά εργατικά χέρια και υπηρεσίες ,με παράλληλη συρρίκνωση της αγοράς και αύξηση της ανεργίας,χαμηλότερους μισθούς και ανασφάλεια στην εργασία.
Γι αυτό και λέω συχνά ότι:- εγώ δεν θέλω να αγοράζω <<φθηνά>>, αλλά προτιμώ να έχω την δυνατότητα (ικανοποιητικό εισόδημα) να αγοράζω  <<ακριβά>> και ας κερδίζει λίγο παραπάνω και  ο παραγωγός ή ο έμπορος,ώστε να επιβιώνει και αυτός!

Απλές σκέψεις που ο  καθένας μας μπορεί να κατανοήσει χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις Μακροοικονομικών θεωριών.

KON  MAR

(*)http://www.real.gr/audiofiles/214169.mp3

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ

Με αφορμή όσα παρακολουθήσαμε  κατά την χθεσινή συνεδρίαση της Βουλής και όσων εκπληκτικών ακολούθησαν κατά την ψηφοφορία και μετά να  μου επιτραπεί να διατυπώσω μερικές σκέψεις μου:

- Πιστεύω ότι καμία δικαιοπραξία δεν παράγει έννομα αποτελέσματα όταν ο εις των συμβαλλομένων δηλώνει κατά την διάρκεια της σύναψης ή σε εύλογο χρόνο ότι η συγκατάθεσή του  δεν προέρχεται από ελεύθερη βούληση αλλά είναι αποτέλεσμα βίας, απειλής,εκφοβισμού,εκβιασμού, παραπλανητικής παράστασης των πραγματικών περιστατικών  με την συμμετοχή μάλιστα  θεσμικών οργάνων,εξαπάτησης και γενικά ότι εκμαιεύτηκε με την χρήση αθέμιτων μέσων . Τα εντεταλμένα θεσμικά όργανα μιας Πολιτείας Δικαίου έχουν υποχρέωση να απέχουν από την συμμετοχή τους σε αυτού τους είδους συναλλαγών και να αρνούνται να  περιβάλλουν με νομικό τύπο αυτές.Το δε Πολιτειακό όργανο ή θεματοφύλακας της νομιμότητας,π.χ συμβολαιογράφος,δικηγόρος, δικαστικός λειτουργός ή δημόσιος υπάλληλος που εν γνώσει των συνθηκών που συντάσσεται  συναινεί στην περαίωση τέτοιων ανήθικων συναλλαγών και τις προσδίδει νομικό τύπον καθίσταται συνένοχος με τον έτερον των συμβαλλομένων που ασκεί βίαν,σωματική ή ψυχολογική.

  Για μερικά πρόσωπα μάλιστα όπως των  βουλευτών και των δικαστών  το Σύνταγμα και οι νόμοι προβλέπουν αυξημένη προστασία για γνώμη ή ψήφο που δίδεται κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.Φαντάζεται κανείς την εγκυρότητα δικαστικής απόφασης όταν ο δικαστής κατά την απαγγελία της ή αμέσως μετά δηλώνει ότι την απόφαση αυτή <<την πήρε με το μαχαίρι στο λαιμό>> και γνωρίζει ότι δεν είναι σωστή...

  Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας λοιπόν έχει υποχρέωση ως ο Ανώτατος πολιτειακός λειτουργός και θεματοφύλακας τήρησης του Συντάγματος και της νομιμότητας να καλέσει αμέσως την Καν βουλευτή στο προεδρικό Μέγαρο και να την ρωτήσει τι την ανάγκασε να δηλώνει δημοσίως ότι έδωσε ψήφο όχι κατά συνείδηση ως είχε  θεσμική υποχρέωση αλλά υπό το κράτος εκβιασμού,απειλής κ.λ.π. και να την προστατέψει και όσους άλλους <<μάτωσαν>> χθές ή αλλιώς να τους νουθετήσει να μη ψεύδονται ενώπιον του Ελληνικού λαού

PHOTO:K-MAGAZINO

  Γιατί μερικές φορές η τήρηση του τύπου είναι εξίσου σημαντική με την ουσία.Το δόγμα <<ο σκοπός αγιάζει τα μέσα>>και η μόνιμη επιβολή <<κομματικής πειθαρχείας>> και η διασταλτική ερμηνεία του συντάγματος και να πολιτευόμαστε συνεχώς με αυτά σαν οδηγό θα οδηγήσει την Δημοκρατία μας σε πολύ ολισθηρά και επικίνδυνα μονοπάτια.

  Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο Πρόεδρος της Βουλής την Ελλήνων δεν μπορεί να φαίνονται αποστασιοποιημένοι ή και να συναινούν σε αυτά τα απαράδεκτα εκφυλιστικά των θεσμών της Δημοκρατίας φαινόμενα.

ΚΟΝ ΜΑΡ