ΤΑΞΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ Ή ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ;

 Συνεχώς, τον τελευταίο χρονικό διάστημα υποβάλλεται μετά επιτάσεως το ερώτημα-παράπονο  από εκατομμύρια  άτομα προερχόμενα κυρίως από τα χαμηλότερα εισοδηματικά και κοινωνικά στρώματα,δηλ.αγρότες,μισθωτούς και συνταξιούχους:

-Μα γιατί τα παίρνουν πάντα από εμάς τους φτωχούς και όχι από αυτούς που τα έχουν,τους πλούσιους;

-και εν πάσει περιπτώσει,αφού μας τα παίρνουν γιατί  δεν πέφτει αναλόγως  και η ακρίβεια να ανασάνουμε και εμείς;

Θα τα έχετε ακούσει ασφαλώς ή και οι ίδιοι θα τα έχετε διατυπώσει ως δικές σας απορίες.

Αποφεύγοντας εύκολες απαντήσεις και χαιρέκακες συνάμα του τύπου ότι είναι ταξικές πολιτικές.

ότι οι μισθωτοί είναι  τα εύκολα και μόνιμα υποζύγια,κλπ., και πληρώνουν  τις συνέπειες των (πολιτικών) επιλογών τους  θα προσπαθήσω να απαντήσω όσο πιο απλά και περιληπτικά γίνεται:

Α) -Τα εισοδήματα των χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων προέρχονται κυρίως από μισθούς, το αντίτιμο δηλαδή της εργασίας τους που είναι ένας  βασικός συντελεστής της παραγωγικής διαδικασίας και ο μισθός συντελεστής του κόστους παραγωγής.Συνεπώς η μείωση αυτού ρίχνει το κόστος (παραγωγής) των προϊόντων και υπηρεσιών,τα κάνει φθηνότερα και ανταγωνιστικότερα, την παραγωγική μονάδα βιώσιμη και κερδοφόρα ,ανταγωνιστική και εξωστρεφή (ικανή πιθανόν να στραφεί και προς ξένες αγορές),και συνολικά να ωφεληθεί όλη η οικονομία.

- Η περικοπή του ύψους των μισθών του δημοσίου, των συντάξεων και κοινωνικών επιδομάτων επιφέρει άμεσα βελτίωση των δημοσιονομικών μεγεθών και  αναγκών του κράτους είτε άμεσα ως υπόχρεος καταβολής των(ως εργοδότης),  είτε έμμεσα για τη στήριξη των φορέων που τις καταβάλλουν.Τα ποσά που απαιτούνται για την καταβολή των το κράτος αντλεί  με την μορφή φόρων,εισφορών,ανταποδοτικών τελών,κλπ. από τον παραγωγικό τομέα,δηλ, τις επιχειρήσεις και ελεύθερους παραγωγούς κάτι που επιβαρύνει τελικά ( έμμεσα) το κόστος παραγωγής.

-Η οριακή ροπή προς κατανάλωση: Είναι γεγονός ότι κάποιος που έχει χαμηλό εισόδημα τείνει να το δαπανήσει στο σύνολό του και προσαρμόζει αναγκαστικά την συνολική καταναλωτική δαπάνη  του προς την οροφή του εισοδήματός του.Αντίθετα προς αυτόν που απολαμβάνει υψηλότερα εισοδήματα ή και υψηλά που μεγάλο μέρος του μπορεί και το αποταμιεύει σχηματίζοντας κεφάλαιο, διαδικασία απαραίτητη για την αναπαραγωγή του εθνικού προϊόντος (ανισοκατανομή για πρωταρχική συσσώρευση Κεφαλαίου) .Πέραν αυτού δεν ανταποκρίνεται μειώνοντας την συνολική δαπάνη του επειδή θα του περιορισθεί μερικώς το εισόδημά του όπως άμεσα ανταποκρίνεται το άτομο από χαμηλό εισοδηματικό στρώμα,είναι αναλογικά και μικρότερο μέρος του κοινωνικού συνόλου, έχει την ευχέρεια να το αποκρύψει ή και να το φυγαδεύσει δυσχεραίνοντας την επίτευξη του επιδιωκομένου σκοπού,δηλ.  την μείωση της συνολικής ζήτησης.

Χαριτολογώντας λίγο μπορούμε να πούμε ότι πραγματικό χρήμα είναι το χρήμα των φτωχών,των πλουσίων εν πολλοίς είναι λογιστικό χρήμα που δεν <<αντικρίζει>> ζήτηση αγαθών και υπηρεσιών.

Επομένως είναι  << λογικό>> να στρέφονται  προς τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα,με μείωση των χρηματικών εισοδημάτων τους για άμεση ανταπόκριση  αφού ο αποπληθωρισμός και η ύφεση δεν ήταν όπως φαίνεται επιγενόμενα δυσάρεστα αποτελέσματα , αλλά προ-επιλεγμένα μέσα οικονομικής πολιτικής.

Είναι σχεδόν βέβαιο σήμερα ότι όταν εισήλθαμε στην κρίση και τα μνημόνια το 2010 ακόμη και αν μας προσφέρονταν-χαρίζονταν άφθονα κεφάλαια ικανά να εξαγορασθούν  ελλείμματα και χρέος της χώρας οι υπεύθυνοι για την οικονομική πολιτική της χώρας δεν θα τα δέχονταν με το σκεπτικό ότι δεν θα εξαλείφονταν και οι αιτίες που τα δημιούργησαν και σε ικανό χρόνο θα αναπαράγονταν.

-τα τελευταία χρόνια οι χώρες της Ευροζώνης έχαναν σε ανταγωνιστικότητα έναντι τρίτων αναδυόμενων αγορών και μάλιστα σε ένα παγκοσμιοποιημένο σύστημα ελεύθερης αγοράς έχοντας χάσει έναντι αυτών το συγκριτικό πλεονέκτημα του χαμηλού κόστους παραγωγής(π.χ έναντι της Κίνας,Βραζιλίας.Ινδίας, κλπ.).Βέβαια σε αυτό συνέβαλλαν και λόγοι δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής(κόστος χρήματος,απαγόρευση δογματική ποσοτικής-νομισματικής χαλάρωσης,και άλλοι) αποτέλεσμα των ιδιαίτερων συμφερόντων ορισμένων κυρίαρχων κρατών μελών.

Ήταν επιτακτικά ζητούμενο η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των οικονομιών της Ευροζώνης και αυτό μπορούσε να επιτευχθεί ,αποκλειομένων   άλλων μέσων,όπως η υποτίμηση του νομίσματος, μόνο με << εσωτερική υποτίμηση>> όπως κατ΄ευφημισμό ονομάσθηκε η .μείωση των χρηματικών εισοδημάτων.Χαμήλωμα δηλ. της συνισταμένης του κόστους διορθώνοντας προς τα κάτω την καμπύλη (συνιστώσα) της ζήτησης και δημιουργία έτσι νέου(κατώτερου) σημείου ισορροπίας της Οικονομίας.Νεοφιλελεύθερες,μονεταριστικές δοξασίες που τις <<τεκμηρίωσε>> επιστημονικά ο Μίλτον Φρήντμαν και η Σχολή του Σικάγου. 

MILTON FRIEDMAN

Β) Θεωρία που μπορεί να επαληθεύεται μερικώς σε οικονομίες και χώρες που κυριαρχεί ο δευτερογενής τομέας παραγωγής (Βιομηχανία) και η παραγωγική διαδικασία συγκεντρώνεται σε μεγάλες και πολύ μεγάλες παραγωγικές μονάδες.Πράγματι, είναι σημαντικό για μια μεγάλη επιχείρηση να κατορθώσει να μειώσει το κόστος παραγωγής, έστω υποθετικά 10%,για να βελτιώσει την θέση της στην αγορά,να διευρύνει την αγορά  και να την καταστήσει ακόμη και εξωστρεφή,δηλ. να απευθυνθεί και σε ξένες αγορές. Το κόστος παραγωγής, η χρηματοδότηση και η εξασφάλιση  πολιτικής υποστήριξης μιας ισχυρής χώρας είναι οι τρεις βασικές μέριμνες των στελεχών μιας  μεγάλης επιχειρήσεως.

Αντίθετα στις χώρες της Καπιταλιστικής περιφέρειας,όπως η δική μας, η αγορά χαρακτηρίζεται από πολυάριθμες μικρού μεγέθους επιχειρήσεις της μεταποίησης και ελεύθερους παραγωγούς

και διογκωμένο τριτογενή τομέα (των υπηρεσιών και των ενδιάμεσων σταδίων,δηλ. εμπορίου)  που απευθύνονται κυρίως στην εγχώρια αγορά και επηρεάζονται  και εξαρτώνται άμεσα από την γενικότερη κατάσταση της αγοράς,δηλ. της συνολικής ζήτησης.Δεν διαμορφώνει την αγορά η μικρή επιχείρηση αλλά προσαρμόζει την δραστηριότητά της  στην κατάσταση της αγοράς.Σε περιόδους υψηλής ζήτησης παράγει και δημιουργεί  πλούτο και  εισοδήματα, σε κατάσταση υφέσεως  της οικονομίας συρρικνώνεται ή <<δραπετεύει>> από την αγορά.
Αυτή λοιπόν η διαφορετική διάρθρωση των οικονομιών των χωρών της Κεντρικής Ευρώπης,όπου κυριαρχεί η μεγάλη επιχειρηματική μονάδα σε αντίθεση με αυτήν των χωρών του Νότου,εξηγεί και γιατί η ίδια εφαρμοζόμενη οικονομική πολιτική επιφέρει τα αντίθετα ακριβώς αποτελέσματα. Δηλ. ότι η μείωση του μισθολογικού κόστους ενώ προσθέτει ανταγωνιστικότητα και διεισδυτικότητα των προϊόντων μιας μεγάλης επιχείρησης,στην μικρή επιχείρηση αφαιρεί απλώς μερίδιο της αγοράς, μόνο, συρρικνώνοντας την συνολική ζήτηση,χωρίς να την ωφελεί ουσιαστικά στον ανταγωνισμό!
Γι αυτό και επιμονή σε περιοριστικές πολιτικές, όχι μόνο δεν θα δώσουν λύση στο οικονομικό πρόβλημα αλλά θα αποδιαρθρώσουν σταδιακά την εναπομείνουσα παραγωγική βάση της χώρας και θα οδηγήσουν στην αποβιομηχανοποίησή της.
Πιθανόν αυτός είναι και λόγος που οι Γερμανοί,κυρίως, εταίροι μας,κάνοντας σωστή ανάλυση των οικονομικών δεδομένων, επιμένουν στην εφαρμογή προγραμμάτων λιτότητας, δια ίδιον όφελος.
Η χρηματοδότηση (συχνά με ίδια κεφάλαια) και το κόστος παραγωγής, περιλαμβανομένου του εργατικού κόστους, είναι από τα μικρότερα προβλήματα ενός μικροεπιχειρηματία, αντίθετα στη διάθεση των προϊόντων και υπηρεσιών του και στην διεύρυνση της πελατείας του  εξαντλεί όλη την δραστηριότητά του.Η ύπαρξη αγοραστικής δύναμης είναι αυτή που θα χρηματοδοτήσει πραγματικά την επιχείρησή του και όχι κάποια Τράπεζα που και αυτή θα την εξαρτήσει έτσι και αλλιώς με τον κύκλο εργασιών του.

Και μεγάλο μέρος της κατανάλωσης προέρχεται από τα χρήματα που θα έχει καταβάλλει στους εργαζομένους του ως μισθούς.Ο κος Δασκαλόπουλος του ΣΕΒ έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται ότι δεν ζητεί μείωση μισθών(*) και ότι  <<οι εργαζόμενοί μας είναι και οι πελάτες μας>>.

Όσο και να βελτιωθούν οι όροι και συντελεστές παραγωγής,όπως η χρηματοδότηση, είναι δώρο χωρίς αντίκρυσμα  όταν η επιχείρηση απευθύνεται σε μια αγορά νεκρή.

Όταν συνοδεύεται μάλιστα με όρους όπως μείωση μισθών και περιοριστικής πολιτικής του δημοσίου μπορεί να αποδειχθεί μοιραία αφού θα παράγει φθηνά μεν,αδιάθετα δε προϊόντα.

Γ) Η ακρίβεια: Φαίνεται παράδοξο, όμως ακριβώς αυτή η <<ακρίβεια>> είναι που διατηρεί στη ζωή αυτήν την μικρή επιχείρηση που δίνει δουλειά στον εργαζόμενο και του καταβάλλει τον μισθό του,εξοικονομεί κεφάλαια και αποταμιεύσεις στον ιδιοκτήτη της και παρέχει σταθερή απασχόληση. Λόγω του μικρού μεγέθους της και των σχετικά περιορισμένων μονάδων προϊόντων που παράγει ή διακινεί και εμπορεύεται και προκειμένου να προσπορίσει και ένα λογικό εισόδημα στον επιχειρηματία αναγκαστικά το άνοιγμα μεταξύ της αξίας (κόστους απόκτησης) και τιμή διάθεσης  ανα μονάδα προϊόντος είναι μεγάλο σε αντίθεση με περιπτώσεις μαζικής παραγωγής όπου μπορεί ευκολότερα να έχουμε οικονομίες Κλίμακος  και να έχουμε κερδοφορία με μικρό κέρδος (ανα μονάδα προϊόντος)

Από την άλλη μεριά είναι αλήθεια ότι υπάρχουν πολυάριθμες επιχειρήσεις  και ενδιάμεσα στάδια που μεσολαβούν μεταξύ του παραγωγού και του καταναλωτή που ασφαλώς επιβαρύνουν την τελική τιμή των προϊόντων.Συμβάλλει και   αυτό στο φαινόμενο της ακρίβειας  που παρατηρείται ακόμη και σε περιόδους ύφεσης.Ας σκεφθεί όμως ο καθένας μας πόσοι προσπορίζονται το εισόδημά  τους εργαζόμενοι στα καταστήματα ως αυτοαπασχολούμενοι ή υπάλληλοι, λογιστές, πωλητές,ταμίες κλπ. σε εμπορικές επιχειρήσεις,super markets,διανομές και μεταφορές,ασφαλιστικές,  κλπ.

Δ) Αν υποθέσουμε τώρα ότι η πολιτεία με αναγκαστικά μέσα ήθελε και  μπορούσε και επιτύγχανε δραστική συμπίεση των τιμών .Άμεσα θα ωφελούνταν κυρίως οι έχοντες συσσωρευμένο πλούτο(π.χ καταθέσεις τραπεζικές),δηλ. οι πλούσιοι κατά τεκμήριον,  αφού θα διαπίστωναν ότι πολλαπλασιάσθηκε αυτόματα η αγοραστική του αξία. Των μισθωτών η αύξηση της αγοραστικής αξίας των λίγων μετρητών τους πολύ λίγο θα τους ωφελούσε.Αντίθετα θα πληροφορούνταν σύντομα από τον εργοδότη τους ότι <<δεν βγαίνει>> πια και ότι θα πρέπει να αποδεχθούν μείωση των αποδοχών τους ή ότι είναι αναγκασμένος να στερηθεί των υπηρεσιών ορισμένων εξ αυτών .Και για τον άνεργο ακόμη και τα φθηνά προϊόντα είναι ακριβά και νοσταλγεί την εποχή που είχε ακρίβεια αλλά και εισόδημα.

Με απλά λόγια ο εργαζόμενος που επιζητεί φθηνά προϊόντα αντι βελτίωση του εισοδήματός του, στην πράξη επιζητεί υποτίμηση της εργασίας του σε μια αγορά που θα αναζητεί από την μεριά της 

φθηνά εργατικά χέρια και υπηρεσίες ,με παράλληλη συρρίκνωση της αγοράς και αύξηση της ανεργίας,χαμηλότερους μισθούς και ανασφάλεια στην εργασία.
Γι αυτό και λέω συχνά ότι:- εγώ δεν θέλω να αγοράζω <<φθηνά>>, αλλά προτιμώ να έχω την δυνατότητα (ικανοποιητικό εισόδημα) να αγοράζω  <<ακριβά>> και ας κερδίζει λίγο παραπάνω και  ο παραγωγός ή ο έμπορος,ώστε να επιβιώνει και αυτός!

Απλές σκέψεις που ο  καθένας μας μπορεί να κατανοήσει χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις Μακροοικονομικών θεωριών.

KON  MAR

(*)http://www.real.gr/audiofiles/214169.mp3

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ

Με αφορμή όσα παρακολουθήσαμε  κατά την χθεσινή συνεδρίαση της Βουλής και όσων εκπληκτικών ακολούθησαν κατά την ψηφοφορία και μετά να  μου επιτραπεί να διατυπώσω μερικές σκέψεις μου:

- Πιστεύω ότι καμία δικαιοπραξία δεν παράγει έννομα αποτελέσματα όταν ο εις των συμβαλλομένων δηλώνει κατά την διάρκεια της σύναψης ή σε εύλογο χρόνο ότι η συγκατάθεσή του  δεν προέρχεται από ελεύθερη βούληση αλλά είναι αποτέλεσμα βίας, απειλής,εκφοβισμού,εκβιασμού, παραπλανητικής παράστασης των πραγματικών περιστατικών  με την συμμετοχή μάλιστα  θεσμικών οργάνων,εξαπάτησης και γενικά ότι εκμαιεύτηκε με την χρήση αθέμιτων μέσων . Τα εντεταλμένα θεσμικά όργανα μιας Πολιτείας Δικαίου έχουν υποχρέωση να απέχουν από την συμμετοχή τους σε αυτού τους είδους συναλλαγών και να αρνούνται να  περιβάλλουν με νομικό τύπο αυτές.Το δε Πολιτειακό όργανο ή θεματοφύλακας της νομιμότητας,π.χ συμβολαιογράφος,δικηγόρος, δικαστικός λειτουργός ή δημόσιος υπάλληλος που εν γνώσει των συνθηκών που συντάσσεται  συναινεί στην περαίωση τέτοιων ανήθικων συναλλαγών και τις προσδίδει νομικό τύπον καθίσταται συνένοχος με τον έτερον των συμβαλλομένων που ασκεί βίαν,σωματική ή ψυχολογική.

  Για μερικά πρόσωπα μάλιστα όπως των  βουλευτών και των δικαστών  το Σύνταγμα και οι νόμοι προβλέπουν αυξημένη προστασία για γνώμη ή ψήφο που δίδεται κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.Φαντάζεται κανείς την εγκυρότητα δικαστικής απόφασης όταν ο δικαστής κατά την απαγγελία της ή αμέσως μετά δηλώνει ότι την απόφαση αυτή <<την πήρε με το μαχαίρι στο λαιμό>> και γνωρίζει ότι δεν είναι σωστή...

  Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας λοιπόν έχει υποχρέωση ως ο Ανώτατος πολιτειακός λειτουργός και θεματοφύλακας τήρησης του Συντάγματος και της νομιμότητας να καλέσει αμέσως την Καν βουλευτή στο προεδρικό Μέγαρο και να την ρωτήσει τι την ανάγκασε να δηλώνει δημοσίως ότι έδωσε ψήφο όχι κατά συνείδηση ως είχε  θεσμική υποχρέωση αλλά υπό το κράτος εκβιασμού,απειλής κ.λ.π. και να την προστατέψει και όσους άλλους <<μάτωσαν>> χθές ή αλλιώς να τους νουθετήσει να μη ψεύδονται ενώπιον του Ελληνικού λαού

PHOTO:K-MAGAZINO

  Γιατί μερικές φορές η τήρηση του τύπου είναι εξίσου σημαντική με την ουσία.Το δόγμα <<ο σκοπός αγιάζει τα μέσα>>και η μόνιμη επιβολή <<κομματικής πειθαρχείας>> και η διασταλτική ερμηνεία του συντάγματος και να πολιτευόμαστε συνεχώς με αυτά σαν οδηγό θα οδηγήσει την Δημοκρατία μας σε πολύ ολισθηρά και επικίνδυνα μονοπάτια.

  Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο Πρόεδρος της Βουλής την Ελλήνων δεν μπορεί να φαίνονται αποστασιοποιημένοι ή και να συναινούν σε αυτά τα απαράδεκτα εκφυλιστικά των θεσμών της Δημοκρατίας φαινόμενα.

ΚΟΝ ΜΑΡ

ΑΤΥΧΕ ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ...

   28η Οκτωβρίου σήμερα  και ακούγοντας στο ραδιόφωνο σε επετειακό αφιέρωμα το γνωστό τραγούδι της Σοφίας Βέμπο <<κορόιδο Μουσολίνι>> ασυναίσθητα έφερα  με συμπάθεια στο μυαλό μου τον άτυχο αυτόν ηγέτη, τον Μπενίτο Μουσολίνι, που το μοιραίο εκείνο πρωινό  του Οκτωβρίου του 1940,μέσα στην ατυχία του βρήκε απέναντί του τον δύστροπο αυτόν γέροντα, τον Ιωάννη Μεταξά. Έναν βαλκάνιο ηγέτη, κολλημένο σε ξεπερασμένες αξίες, όπως Εθνική αξιοπρέπεια, Εθνική υπερηφάνεια,Εθνική κυριαρχία ,κράτος και άλλα τέτοια.Αλλά τι να περιμένεις! Ο άνθρωπος ούτε από κολλέγια ούτε από φημισμένα Πανεπιστήμια της Δύσης είχε <<προετοιμαστεί>> για ηγέτης.

Μοιραία λοιπόν δεν μπορούσε να εκτιμήσει την αναστάτωση που το πεισματικό του  ΌΧΙ έφερνε στα Διεθνή Χρηματιστήρια και τι οικονομικά και άλλα συμφέροντα διακυβεύονταν.

    Η ιστορία λοιπόν έπαιξε ένα άσχημο παιχνίδι στον Ιταλό ηγέτη. Είμαι βέβαιος ότι εβδομήντα χρόνια μετά θα έβρισκε στην Αθήνα ηγεσία με την οποία θα μπορούσε θαυμάσια να << διαπραγματευθεί >> τους όρους μιας Άνευ Όρων Παράδοσης .Υποσχόμενος  κάποια οικονομικά οφέλη  είτε κραδαίνονοντας απλά την απειλή διακοπής μιας δανειακής σύμβασης ή άρνησης παροχής μιας  δόσης .
  Και δεν ξέρω γιατί ενστικτωδώς αισθάνομαι μια συμπάθεια  προς στους άτυχους και γκαντέμηδες...

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΗΣ Κας ΜΕΡΚΕΛ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

   Έκλεινα το προηγούμενο άρθρο μου.πριν ένα μήνα, κάνοντας την εκτίμηση ότι από τις εξαγγελίες του Κου M. DRAGHI. του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας μόνο χρόνος μπορούσε να εξαγοραστεί και ότι οι αγορές σύντομα θα επανέρχονταν.Πρόβλεψη που περιείχε κάποιον κίνδυνο την στιγμή που γίνονταν αν αναλογιστεί κανείς το κλίμα που διαμορφώθηκε περί αποτελεσματικής παρέμβασης και πιθανής συνολικής  λύσης για την Ευροζώνη.

  Αν και είναι νωρίς για τελικά συμπεράσματα,οι τελευταίες εξελίξεις δυστυχώς φαίνονται να δικαιώνουν αυτήν την  εκτίμηση και όχι του Προέδρου της Ε.Κ.Τ. Η χθεσινή υποβάθμιση της Ισπανικής οικονομίας από τον οίκο STANDARD & POOR'S κατά δύο μάλιστα μονάδες,η συνεχιζόμενη δυσπραγία των υπολοίπων οικονομιών της Νότιας Ευρώπης,παρά τις εύφημες μνείες ηγετών της Ευροζώνης,και η επιμονή στην εφαρμογή απαρέγκλιτα των αυστηρών προγραμμάτων δημοσιονομικής πολιτικής των υπό επιτήρηση χωρών, δεν αποτελούν θετικά σημεία για την περαιτέρω εξέλιξη αυτής της υπόθεσης. 

  

Ένας μετά τον άλλον οι ασθενείς  μετά από μια <<επιτυχημένη>> χειρουργική επέμβαση σωτηρίας   καταλήγουν  από ενδονοσοκομειακή λοίμωξη.

 Μα  οι θεράποντες Ιατροί επιμένουν: και η διάγνωση σωστή ήταν και η επώδυνη χειρουργική επέμβαση στην οποία υπέβαλλαν τον ασθενή ήταν απολύτως  αναγκαία και επιτυχής, και το πρόγραμμα μετεγχειρητικής αγωγής το ενδεδειγμένο και το (νοσοκομειακό) περιβάλλον κατάλληλο.Αν κάποιος  είναι ένοχος αυτός είναι ο ιδιότροπος ασθενής που ανταποκρίνεται με δυσφορία στα επιβαλλόμενα και εκφράζει την ανησυχία του για την επιδείνωση της κατάστασής του από την ακολουθούμενη αγωγή.Ένοχοι είναι και κάποιοι συγγενείς που εκφράζουν τις αμφιβολίες τους πολλές φορές και δημόσια για την ακολουθούμενη αγωγή και για τους γιατρούς που την επιβάλλουν.
 Τα συνιστώμενα φάρμακα όμως δεν είναι απλώς πικρά αλλά και επιδεινώνουν την υγεία του ασθενούς αντί να την σταθεροποιούν και βελτιώνουν.

Τελευταία όμως  και κάποιοι έμπειροι ιατροί,όπως το ΔΝΤ, εκφράζουν δημόσια τον σκεπτικισμό τους  για τις προτεινόμενες συνταγές.

 Έτσι, ένας από τους θεράποντες ιατρούς, καθηγητής στην ομάδα των ιατρών και λίγο ανήσυχος για τις αναφορές σχετικά με τη πορεία της κατάστασης ενός εκ των ασθενών, αποφάσισε να κατέβει αυτοπροσώπως στον θάλαμο νοσηλείας,να ρίξει μια γρήγορη ματιά στον ασθενή  για να διαμορφώσει τα συμπεράσματά του και να απέλθη αφού πρώτα πει δυο λόγια ενθαρρυντικά και παρηγορητικά στον ασθενή και τους συγγενείς και να στηρίξει βέβαια με την παρουσία του τον αγχωμένο επιβλέποντα ιατρό της πτέρυγας νοσηλείας.

 Είχαμε λοιπόν την τιμή  να υποδεχθούμε εδώ στην Αθήνα, την καγκελάριο της Γερμανίας, την Κα Μέρκελ, της οποίας η επίσκεψη φαίνεται ότι σπάζει ένα άτυπο εμπάργκο επισκέψεων ηγετών χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς την χώρα μας, των τελευταίων χρόνων.

 Άσχετα με την προσωπική της στάση και τα προσωπικά της αισθήματα απέναντι στον Ελληνικό λαό η Κα καγκελάριος εισέπραξε ασφαλώς την γενικευμένη απογοήτευση αυτού του λαού και την ανησυχία της ηγεσίας του.Μερικών τα αισθήματα  εκφράσθηκαν πιο έντονα και ανατροφοδότησαν την καχυποψία μεταξύ των δύο λαών,του Ελληνικού και Γερμανικού.Χωρίς να μπορούμε να προδικάσουμε την εφεξής στάση της Γερμανικής ηγεσίας,από όσα δημοσίως ειπώθηκαν και ακολούθησαν μετά την επίσκεψη μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η Γερμανία τουλάχιστον επιμένει στη εφαρμοζόμενη οικονομική πολιτική,στην επίλυση της κρίσης με μικρο-μακροοικονομικές παρεμβάσεις και σε καμία περίπτωση,προς το παρόν τουλάχιστον,με συνολική πολιτική παρέμβαση-λύση.Είτε δεν θέλει,είτε δεν μπορεί.Είτε εκτιμούν στην Γερμανική πρωτεύουσα ότι υπάρχουν τα χρονικά περιθώρια ακόμη ώστε  η Γερμανική οικονομία να συνεχίσει να επωφελείται  όσο σέρνεται η παρούσα  κρίση, εις βάρος φυσικά των οικονομιών των υπολοίπων χωρών της Ευροζώνης,και να τροφοδοτείται μάλιστα από αυτήν την κρίση.

 Αν αυτή η εκτίμηση είναι σωστή τότε το μόνο που θα είχαμε να πούμε προς την Κα Πρωθυπουργό και άλλους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι:

 <<...Την επόμενη φορά μη με σώσεις.....Αστο καλύτερα, θα το φροντίσω μόνος μου...>>

KON MAR

TΑ<< ΝΕΑ>> ΑΠΟ ΤΟΝ Κον DRAGHI MARIO.

TΑ<< ΝΕΑ>> ΑΠΟ ΤΟΝ Κον DRAGHI MARIO.

Πέρασε λοιπόν και η έκτη ημέρα του Σεπτεμβρίου,η πολυαναμενόμενη!

Όλος ο κόσμος περίμενε αυτήν την ημέρα και προπάντων εμείς εδώ οι Νότιοι της Ευρώπης,με λαχτάρα να ακούσουμε από τον κον Ντράγκι το σωτήριο άγγελμά του για την αποτελεσματική και δραστική θεραπεία των (οικονομικών) ασθενειών μας. Νομίζω ότι εκ του ασφαλούς πια μπορούμε να εκφέρουμε μερικές σκέψεις,κριτικά αλλά και ψύχραιμα διατυπωμένες..

Ας αναφερθούμε πρώτα τι αναμέναμε από τον Κον DRAGHI :

-Ο πρόεδρος λοιπόν της ECB θα προσδιόριζε τον βαθμό και την έκταση της παρεμβατικότητας της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας στις διεθνείς αγορές αγοράζοντας και παρακρατώντας μέρος του δημοσίου αλλά και τραπεζικού χρέους κρατών-μελών της Ευροζώνης,με την αγορά ομολόγων και άλλων τίτλων κυρίως βραχυπρόθεσμου δανεισμού.που εκδίδουν κράτη όπως η χώρα μας,η Ιταλία,η Ισπανία κλπ, που έχουν έντονο πρόβλημα χρέους..Στόχος η συγκράτηση της απόδοσης αυτών των τίτλων,δηλ. μείωσης των spread σε ανεκτά επίπεδα,επιθυμητό όριο γύρω στο 3%.

Δευτερογενές αποτέλεσμα αυτής της παρέμβασης η αποθάρρυνση κερδοσκοπικών επιθέσεων εναντίον αυτών των χωρών και του Ευρώ.
Κρυφή προσδοκία ορισμένων ημών η αύξηση της νομισματικής ρευστότητας από τα ποσά που θα διοχέτευε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προς τον σκοπόν αυτόν,δηλ. της αγοράς ομολόγων,και θα επέρχονταν έτσι χαλάρωση της ακολουθούμενης έως τώρα περιοριστικής δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής..

Αυτής της πολιτικής που όπως η εμπειρία των δύο προηγουμένων χρόνων έδειξε, αντί να αποθαρρύνει κερδοσκοπικές κινήσεις του μεγάλου αδιάθετου πλεονάζοντος κεφαλαίου,εν πολλοίς λογιστικού χρήματος που δημιουργήθηκε από την υπεραξία χρηματιστηριακών τοποθετήσεων,αποθάρρυνε αντιθέτως κάθε παραγωγική επένδυση σ΄αυτές τις χώρες οδηγώντας τες την μία μετά την άλλη σε ύφεση και αποεπένδυση και πτώση,βάθεμα της κρίσης σε πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό  επίπεδο. Τα αυτονόητα δηλαδή...

. Αυτονόητα όχι όμως για όλους.Οι φύλακες έχουν γνώσιν και φρόντισαν να θέσουν χαλινό στα σχέδια του κου DRAGHI.

• το χρήμα που θα διοχετευθεί στις αγορές για την εξαγορά αυτών των τίτλων θα αντισταθμιστεί με ισόποση παράλληλη απόσυρση (χρήματος) από την νομισματική κυκλοφορία .Έτσι θα αποφευχθεί το ενδεχόμενο εμφάνισης πληθωριστικών φαινομένων.
• ποσοτική οριοθέτηση της παρέμβασης
• Τα προγράμματα περιοριστικής οικονομικής πολιτικής όπου εφαρμόζονται θα συνεχιστούν χωρίς καμία απόκλιση.Η επιτήρηση εφαρμογής τους θα ενταθεί και με την βοήθεια του IMF.
• Χώρες που δεν είναι ενταγμένες μέχρι τώρα σε κάποιο πρόγραμμα εξυγίανσης θα πρέπει να υπογράψουν ένα τύπο μνημονίου αν θέλουν να ενταχθούν στον σχεδιασμό αυτό της ΕΚΤ.
• Θα ενισχυθούν οι μηχανισμοί επιτήρησης της εφαρμογής των προγραμμάτων <<αναδιάρθρωσης>> των οικονομιών σε όποιες χώρες εφαρμόζονται (καλύτερα να την ονομάσουμε <<αποδιάρθρωσης>>)
•  Η  πιστοποίηση αυτής της <<σωστής>>πορείας  από την εκάστοτε τρόικα θα είναι όρος απαραίτητος για να ενταχθεί μια οικονομία σε αυτήν την δραστηριότητα της  ΕΚΤ.
• Η χώρα μας,τέλος, δεν φαίνεται να εντάσσεται σε αυτόν τον σχεδιασμό  γατί το σύνολο σχεδόν του χρέους της έχει καταστεί μακροπρόθεσμο με τα προηγούμενα προγράμματα ανταλλαγής ομολόγων

Με άλλα λόγια, μένουμε στα ίδια:Ύφεση, αποεπένδυση,αποδιάρθρωση, με υπομονή και επιμονή.

Μέχρι και το τελευταίο ευρώ από τον Νότο της Ευρώπης να δραπετεύσει προς σίγουρες κεντροευρωπαϊκές αγορές,να γεμίσει τις κούφιες κοιλιές των Τραπεζών τους,να χρηματοδοτήσει φθηνά τις οικονομίες τους ή και να επιδοτήσει ακόμη με μηδενικά και αρνητικά επιτόκια απόδοσης.

Μέχρι να εξευτελιστούν τελείως οι οικονομίες των χωρών του Νότου,οι λαοί τους και συνολικά οι χώρες της περιφέρειας ώστε να καθιερωθούν αναμφισβήτητα στην ηγεμονική τους θέση οι αντίστοιχες της Κεντρικής Ευρώπης, δηλ, της Γερμανίας και μιας-δύο άλλων δορυφόρων.

Να το πούμε διαφορετικά: Οι οικονομίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένουν στο βάθος Εθνικές και ανταγωνιστικές μεταξύ τους.Ενοποίηση οικονομικού χώρου είχαμε μόνο, στην ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων και κεφαλαίων,προνομιακό πεδίο για τις ανταγωνιστικότερες οικονομίες του Βορρά.. Στην ουσία είχαμε δηλ.επέκταση του ζωτικού οικονομικού χώρου τους γι αυτό και η προτεραιότητα στη διεύρυνση γεωγραφικά αντί της ολοκλήρωσης της ενοποίησης της ΕΕ.

Και οι επιπτώσεις από την παρούσα κρίση δεν είναι ίδιες για όλα τα κράτη μέλη.Χωρίς ενδοιασμό μπορούμε να πούμε ότι ορισμένες χώρες ωφελήθηκαν μάλιστα από την κρίση καθιερώνοντας τες κυρίαρχες δυνάμεις,εξουδετερώνοντας δυνητικούς αντιπάλους, κρίσιμο μέγεθος μελλοντικά.Έτσι εξηγείται πιθανόν και ο ηθικός πόλεμος κατά των λαών και χωρών του Νότου,υποδεικνύοντας τες ως αρνητικά πρότυπα, πέρα από τις αμφίβολης αξίας επιβαλλόμενες οικονομικές πολιτικές..Και θα επιμείνουν σε αυτές τις πολιτικές μέχρι να εκτιμήσουν κίνδυνο παρενεργειών μη ελεγχομένων και να αποδεχθούν να υποχωρήσουν σε ηπιότερες.

Εδώ έγκειται η διαφορά με την πλειοψηφία των οικονομικών αναλυτών,αξιολογοτάτων βέβαια ,που προσπαθούν να αποδείξουν το λανθασμένο της ακολουθούμενης πολιτικής.Προσωπική εκτίμηση ότι η επιβαλλόμενη πολιτική δεν οφείλεται σε άγνοια και αδυναμία ορθής οικονομικής ανάλυσης, αλλά σε  καιροσκοπισμό.

Η στάση τους αυτή πιθανότατα δεν σχεδιάστηκε εξ αρχής, αλλά μετά το πρώτο Shock από το ξέσπασμα της κρίσης του 2008,σε κάποια φάση αντελήφθησαν ότι πέρα από τους όποιους κινδύνους η (κάθε) κρίση εμπεριέχει και ευκαιρίες για αυτόν που εισέρχεται σε αυτήν με καλύτερους όρους και είναι διατεθειμένος να ωφεληθεί με κάθε τρόπο .Και από αυτήν την ευκαιρία δεν είναι διατεθειμένοι φαίνεται να απαγκιστρωθούν ακόμη.Θα ευνοηθούν πολιτικές και πολιτικοί πρόθυμοι στις χώρες με κάθε τίμημα και θα καταβληθεί κάθε προσπάθεια να διασπασθούν οι χώρες του Νότου διαβαθμίζοντάς τες ως προς τις προοπτικές διάσωσής τους και ως προς την προθυμία τους να συμμορφωθούν με την υποδεικνυόμενη Οικονομική Ορθοδοξία ,προβάλλοντας πρότυπα και αρνητικά πρότυπα.

Από τις εξαγγελίες του Κου Ντράγκι λοιπόν μόνο χρόνος μπορεί να εξαγοραστεί,μένει να δούμε για πιο σκοπό και μέχρι πότε. Οι <<αγορές>> Θα επανέλθουν σύντομα μετά το πρώτο συγκράτημά τους .

KON MAR